مشاهده جمعیت فرزند تهرانی رودخانه کنار رودخانه

مشاهده: جمعیت فرزند تهرانی رودخانه کنار رودخانه اخبار حوادث

گت بلاگز اخبار سیاسی و اجتماعی بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آ

گذر از گردنه تنگ سياست ورزي جريان اصلاحات در دولت دهم منتهي به تغيير ژرفي در جغرافياي سياست ايران شد. با اين حال ويژگي هاي پيشيني آن در دولت هاي گذشته و خواست ب

بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آ

پورنجاتی:بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آن به روحانی رای دادند

عبارات مهم : سياسي

گذر از گردنه تنگ سياست ورزي جريان اصلاحات در دولت دهم منتهي به تغيير ژرفي در جغرافياي سياست ايران شد. با اين حال ويژگي هاي پيشيني آن در دولت هاي گذشته و خواست بدنه اجتماعي نيز در شكل گيري اين تغيير بي تاثير نبود؛ تغييراتي كه اگر چه نمود و بروزش در عرصه سياست بود ولی در اصل برخاسته از رفتارهاي كنش و واكنشي بدنه اجتماعي بود كه الزاما راي ارزش در هر انتخابات زير پرچم دو جريان اصلاح طلب و اصولگرا نبود.

بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آ

حالا حسن روحاني بعد از يك دوره چهار ساله دوباره سكان اجرايي كشور را در دست دارد ولی اين بار تيغ نقدها و فرياد اعتراض ها بلند تر هست. صدا از دانشگاه و زنان و اقوام شنيده مي شود. ولی آيا روحاني تغيير كرده يا به راست پيچيده است؟ احمد پورنجاتي كه چند ماه گذشته را به سكوت گذرانده بود حالا در اين باره به هشدار رسيده و مي گويد دميدن در احساس يأس، خطاي مكرر هست. او به آينده اي كه در آن روحاني شكست خورده باشد هيچ اميدي ندارد و اوضاع را بدتر از روي كار آمدن يك احمدي نژاد ديگر پيش بيني مي كند.

با نظر به ماه هايي كه از انتخابات و روي كار آمدن دولت دوم آقاي روحاني گذشته شما بين روحاني آبان ماه ٩٦ با روحاني ارديبهشت ٩٦ يعني پيش از انتخابات تفاوتي مي بينيد؟

من يك برداشت كلي تر دارم. متاسفانه در جامعه ما و در گستره افكار عمومي و حتي فواید به مفهوم كنشگران سياسي و جريان هاي فعال در عرصه سياست كشور، هميشه كم و بيش خطاي محاسبه يا اشتباه اندازه گيري وجود داشته و دارد. اين اشتباه يا اشتباه به اين برمي گردد كه آدم ها و مشخصا سياستمداراني را كه در عرصه سياست كشور نقش آفريني مي كنند، چه مرحوم آقاي هاشمي و چه آقايان خاتمي يا احمدي نژاد، به عنوان يك پديده حداكثر دو وجهي مي بينند، يعني نه حتي يك حجم بلكه دو خط كه كنار هم زاويه اي را تشكيل داده و به اين صورت محاسبه و قضاوت مي كنند. مواضع، ديدگاه ها، رويكرد ها، شعارها و بيان يك شخصيت با عملكردش بعد از اينكه در موضع قدرت قرار گرفت، زاويه مي سازد. اين زاويه برخي اوقات يك زاويه حاده كوچك و برخي اوقات يك زاويه منفرجه و بزرگ هست. ما بايد تامل مجددي كنيم. امروز نه نگاه به پديده هاي اجتماعي و واقعيت هايي كه در گذر وقت در عرصه هاي متفاوت اجتماعي و سياسي اتفاق مي افتد و نه آدم ها اين طور نيستند و به هر حال دست كم يك منشور هستند. تازه اگر نگوييم كه الان مي شود به جاي ابعاد چهار يا شش گانه، ابعاد ده ها گانه درنظر گرفت.

گذر از گردنه تنگ سياست ورزي جريان اصلاحات در دولت دهم منتهي به تغيير ژرفي در جغرافياي سياست ايران شد. با اين حال ويژگي هاي پيشيني آن در دولت هاي گذشته و خواست ب

نكته اي وجود دارد كه بسيار مهم هست. وقتي يك شخصيت را ارزيابي كرده يا مورد توجه قرار مي دهيم در عين اينكه ويژگي هاي آشكار و پنهان چند وجهي و مقتضيات وقت و مكان را بايد در نظر بگيريم، بي ترديد يك مختصات محوري از شخصيت آن فرد را بايد بشناسيم. بايد بدانيم آن ويژگي هاي محوري كه به تعبير روانشناس ها پيش نويس هاي كاراكتر فرد است و در اثر روانكاوي بايد معلوم شود كه چه زماني شكل گرفته هست، چيست. اگر ويژگي هاي فرد را تا حدودي بشناسيم، نه دچار شگفتي مي شويم و نه شعف بيجا، حسرت و اندوه ونوستالژي غم انگيز از راه باز ماندن. هر كدام از اين ويژگي ها را كه اشاره مي كنم، نظر به آدم هاي خاص در تاريخ معاصر ايران دارم. بسياري از شخصيت هاي سياسي دست كم از بعد از كودتاي رضا خان و شروع دگرديسي قاجار به پهلوي را تا امروز در ذهن دارم.

از منظر يك اصلاح طلب اين عنوان را چگونه در مورد روحاني ارزيابي مي كنيد؟

امروز كه در مورد آقاي حسن روحاني صحبت مي كنيم در چنين كانتكسي به عنوان يك شخص اظهارنظر مي كنم. من تعلق خاطر به روند اصلاح طلبي در جامعه ايران دارم و به نوعي به جريان اصلاح طلبي كه بعد از روند كلي اصلاح طلبي در كشور شكل مي گيرد و كوچك تر از آن هست، باور دارم. به عنوان يك شهروند اظهارنظر مي كنم كه آن پارامتر ها يا عنصرهای بنيادين شخصيت آقاي حسن روحاني تغيير عمده و اساسي نه تنها نسبت به دوره قبل و نه تنها نسبت به وقت تبليغات انتخابات بلكه حتي نسبت به سال هاي ٥٨ و ٥٩ نداشته هست. به فكت هايي مي توان اشاره كرد كه خيال همه راحت شود.

بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آ

بايد بگويم كه آن اشتباه محاسبه و اشتباه در ارزيابي و گاه عوضي گرفتن يا حتي احساس عوضي گرفتن ها از همين جا مي آيد. از نظر من مهم ترين ويژگي آقاي روحاني عملگرايي همراه با چشم اندازها، افق ها و دورنماهاي يك مديريت بر مبناي قاعده بازار هست. در قاعده بازار شما ابتدا محاسبه هزينه و فايده مي كنيد و براي رسيدن به يك نشانه مشخصي كه به هر حال انباشت سرمايه و ارزش افزوده بيشتر هست، قدم بر مي داريد و در اين راه از روش هايي كه حالا در اين مورد مي توانيم بگوييم شرافتمندانه و قاعدتا بايد منطبق بر پرنسيب هاي پذيرفته شده، باشد، فعاليت خود را به پيش مي بريد.

با اين حال نشانه اين نيست كه دنیا را نجات دهيد و همه پرسشها روي ميز جامعه را لزوما حل و فصل كنيد. نشانه اين است كه چيزي به عنوان فعاليت سودبخش براي رسيدن به يك موقعيت را محقق كنيد. افراد مي توانند از يك منظر خارج از تعلقات به نظام، آن را نگرشي ماكياولي بدانند. در اين صورت بي پرده مي گويند كه از هر وسيله اي براي اينكه قدرت حاكميت و قدرت دولت و موقعيت دولت محفوظ بماند، استفاده مي شود. يعني اگر مورد نیاز باشد، تندترين شعارها را مي دهد و بعد در عمل با «نشد انجام بدهيم ها» و «خواستيم نگذاشتند ها» يا «تلاش كرديم بيش از اين نتوانستيم ها» و هر چه از اين دست توجيه مي شود. مي توان چنين تفسيري داشت كه البته من چنين تفسيري را قبول ندارم.

گذر از گردنه تنگ سياست ورزي جريان اصلاحات در دولت دهم منتهي به تغيير ژرفي در جغرافياي سياست ايران شد. با اين حال ويژگي هاي پيشيني آن در دولت هاي گذشته و خواست ب

شما از روحاني و ويژگي هاي محوري شخصيتي او در اين دوره چه برداشت و پيش بيني اي داريد؟

از نظر من واقعي ترين برداشت با توجه به كانتكست و زمينه اي كه روحاني در سال ٩٢ از آن بركشيده شد، اين است كه بايد پيش از او نوعي سكته را در روند كشور ببينيم؛ سكته اي كه در فرآيند شروع شده است از دوره اول رياست جمهوري آقاي هاشمي و بعد از جنگ كه تاكيدها در عرصه هاي عمدتا زيرساختي جامعه در حوزه اقتصاد و حل و فصل مشكلات معيشتي بود و در دوره آقاي خاتمي با وجود برجسته تر شدن كاملا محسوس حوزه هاي سياسي و فرهنگي و به خصوص توسعه سياسي، آن فرآيند و بنيان ادامه پيدا كرده بود، پديد آمد. در دولت آقاي احمدي نژاد اين فرآيند دچار يك وقفه و سكته تاريخي شد. حالا بعد از پايان دولت احمدي نژاد كه آثار و پيامدهايش كم و بيش وجود دارد، در سال ٩٢ يك پرانتز باز شده است هست. بايد توجه داشت كه يك اتصال تاريخي به روند گذشته صورت نگرفته است.

آقاي روحاني پيوند دوباره همان روندي نيست كه در دوره آقاي احمدي نژاد قطع شده است بود. در برداشت اوليه مثل اين است كه بگوييم كه يكي از عروق اصلي قلب مسدود شده است و فرد سكته كرده است و حالا «باي پس» كرده و دوباره راه افتاده هست. من چنين برداشتي از دوران رياست جمهوري آقاي روحاني ندارم. من اعتقاد دارم كه در دوران آقاي احمدي نژاد بيمار دچار كلپس شده است و سكته كرده در آي سي يو رفت. بعد از بازيابي؛ احيا و فرستادن فرد به بخش دو دوره هست؛ اين دو دوره همان دولت هاي اول و دوم آقاي روحاني هست. يعني مريض سكته كرده و حالا از آي سي يو به بخش آمده و تازه هنوز هم تلو تلو مي خورد.

بسیاری از کسانی که به مدیر دولت اصلاحات رای دادند،بعدا به احمدی نژاد و بعد از آ

اين را يادمان نرود كه دولت روحاني پرانتز هست. خودش اين را مي دانسته. ممكن بود از اين حرف من تفسير سياسي شود ولی برداشت من اين بود كه دولت روحاني به عنوان نخستين دولت تك دوره اي خواهد بود. فقط از سوي جريان هاي رقيبش يا جريان هاي بازمانده از قبلش چنين چيزي را نمي گويم. البته امروز خيلي نام اصولگرا و اصلاح طلب و اعتدالگرا به نظر من به كار نمي آيد. اگر اين تئوري را بپذيريم كه واقعا فرم محتوا را تعيين مي كند چون من خيلي اصالت- ماهيتي نيستم، بنابراين احساس مي كنم كه دولت آقاي روحاني يك تنفسگاهي خواهد بود. همه آن را تنفسگاه مي دانستند. برداشت خود من هم كه فكر مي كنم راه چاره كشور اصلاحات هست، اين بود كه دولت آقاي روحاني يك تنفسگاه هست. در همان چهار سال بايد روند آي سي يو و بخش مريض را جمع و جور كند و وقت فراهم شود تا روند اصلاح طلبي كم كم بتواند خودش مستقلا صورت بگيرد.

اين نگاه در ميان ساير جريان ها هم حاكم بود؟

حتي اصولگرايان هم فكر مي كردند كسي قرار است بيايد كه كشور را از تنگناي مشكلات بيرون بياورد و از آنجايي كه قابليت هايي هم، در حوزه سياست خارجي دارد، پرسشها را برطرف كند و آنها را ادامه دهد ولی اين بار نه با الگوي آقاي احمدي نژاد بلكه با الگويي ديگر مسيرشان را ادامه دهند. اجماع ناگفته اي وجود داشت. درست است كه اصلاح طلبان به دلايل خاصي اين طور عمل نكردند. دليل هم اين بود كه آقاي روحاني كارش ناتمام مانده هست. اصلاح طلبان شرايط را سنجيدند كه بر خلاف پيش بيني ها و محاسبات ارزش خيلي از مسائلي كه فكر مي كردند قاعدتا بايد در دوره اول اتفاق مي افتاد، در حوزه سياسي اتفاق نيفتاد.

بنابراين از نظر من آقاي روحاني به عنوان يك سياستمدار با تمام اين گوناگوني ها و با تمام اين «هر لحظه به رنگي بت عيار درآمد»ها، اين همه زحمت كشيده هست. اين همان آقاي روحاني قبل هست. آقاي روحاني همان است كه قبل تر بوده و بعدا خواهد بود. البته نمي خواهم بگويم كه هيچ تغييري نكرده و تاثيري نگذاشته هست. افراد كه سنگ نيستند. نمي خواهم بگويم در دوره دوم آقاي روحاني نوعي كشيدن ترمز دستي يا حتي شايد نگاه به دنده عقب نمي بينيم. اينها وجود دارد و گلايه ها سر جاي خود هستند ولی نكته مهم اين است كه اگر كسي احساس فريب خوردگي يا اغواي سياسي كند، بدون اينكه بخواهم راجع به كسي از موضع دفاع حمايت كنم يا قضاوت خاصي داشته باشم، مي گويم كه شما معيار اندازه گيري ات را يك بار بررسي كن شايد ترازويت خراب است.

اگر چنين تلقي داريم در گذشته درست اندازه نگرفته بوديم. كسي كه احساس فريب خوردگي دارد اين بسته اي كه به نام روحاني گزینش كرده را درست اندازه نگرفته و كم و كيفش را درست نشناخته بوده هست. همه سخنان و گفته ها اظهارنظر هايش هم در اين بستر بايد ارزيابي كرد. از نظر من روحاني همان روحاني است و با همين روش البته در اشل هاي كوچك تر خوشبختانه از بعد از انقلاب ردپاي همين شخصيت با همين رويكرد در بزنگاه هاي مهمي در مقياس خاص آن پديده و سوژه، اثر سازنده و تاثيرگذار و مهمي داشته است.

اگر گستره احساس ياس بيش از امروز بشود، آيا پايگاه و بدنه اجتماعي جريان اصلاحات را به مخاطره نمي اندازد؟

مشكل جريان اصلاحات اين است كه پايگاه اجتماعي دارد ولی شرکت اجتماعي ندارد. يكي از بنيادي ترين كاستي هاي جرياني كه به نام اصلاحات آشنا مي شود و از يك طيف بندي گسترده و گوناگوني هم برخوردار هست، اين است كه پايگاه اجتماعي دارد ولی شرکت اجتماعي ندارد.

طيف بندي اي كه در آخرين نمودش يعني گزینش آقاي وزير علوم مي توان ديد. با اينكه بخشي از جريان اصلاح طلبي از اين گزینش دفاع مي كند كه اتفاقا جريان آكادميك و استخوان داري هست، بخش ديگري از آن نيز به عنوان يك خيانت و سازش سياسي و معامله سياسي ياد مي كند. دليل اين كاستي اين است كه حزب و گروه گسترده ندارد چون نمي گذارند پا بگيرد. اينها درست است ولی از آن مهم تر اين است كه جريان اصلاحات كه تبارش به جريان چپ خط امامي مي رسد و هم از سال ٧٦ به بعد به عنوان يك جريان با اين نام متولد شده، معتاد يك شرايط حضور در قدرت براي حفظ موجوديت شده است است.

هميشه ديدگاه من اين بوده كه ملازمه بين بقاي يك جريان با حضورش در قدرت به خصوص براي يك جريان پيشرو كه مي خواهد تغيير و تحول معناداري را در جامعه به وجود بياورد، يك پاشنه آشيل هست. بنابراين اينكه اشاره مي كنيم كه آيا باعث ضربه خوردن به پايگاه اجتماعي جريان اصلاح طلب مي شود يا نه، از اين منظر بايد پاسخ داد. از يك منظر خوشبختانه چون خواست اصلاح طلبي فراتر از جريان اصلاح طلب در جامعه هست، اين خواست اينقدر دروني و بنيادين است كه در يك تحليل حتي شايد خيلي حرف من مضحك به نظر برسد.

اينكه به نظر من حتي رويكرد انتخابات ٨٤ و بخشي از گزینش آقاي احمدي نژاد را برخاسته از مطالبه اصلاح طلبي مي دانم. نه از وجه سياسي اصلاح طلبي بلكه از وجه دگرگون سازي بسياري از روندهاي جاافتاده در نظام اين گزینش صورت گرفته هست. واقعا هر كسي بشنود مي گويد اين حرف خنده آمیز است و بپرسند كه آيا مردم به احمدي نژاد از موضع اصلاح طلبي راي داده اند. من نمي گويم همگان ولی اين ماده مستعدي كه باعث مي شود در انتخابات مجلس در سال ٩٤ و بعد از آن شوراي شهر و حتي در جنوب پایتخت کشور عزیزمان ایران به اصلاح طلبان راي دهند، بخشي از پايگاه اجتماعي احمدي نژاد است.

همه اش به خاطر اين نيست كه احمدي نژاد از نظام فاصله گرفته و به آن پشت كرده هست، برخي جنبه اعتقادي آنچناني ندارند ولی احساس كردند كه تحولي كه مي درخواست کردند در دوره احمدي نژاد اتفاق بيفتد، رخ نداده هست. فساد ١٠ برابر شد درحالي كه او آمده بود فساد را از بين ببرد. همان ها قبلش به خاتمي راي داده بودند. ٧٠ درصد راي خاتمي از همين جا آمده بود. بعد از پايان دولت خاتمي در مواجهه خاتمي و احمدي نژاد، دوباره به كسي برگشتند كه مي خواهد اصلاحات مدنظر آنها را عمل كند. ما بر آن لايه ها نامي نمي خواهيم بگذاريم ولی به هر حال سياست خيلي براي ارزش اصل نيست. بنابراين حتما اگر با نگاه نادرست و اشتباه محاسبه ارزيابي شود، به پايگاه اصلاح طلبان ضربه مي زند. كمااينكه مي بينيم دميدن در فضاي واگرايي و نااميدي و احساس باخت از راي به روحاني، اشتباه مكرر هست. به فرض اينكه اينها درست هم باشد. تكرار همان خطاي محاسبه است.

چقدر اين فضا و فرم را شبيه دوره دوم آقاي خاتمي مي بينيد؟ ممكن است همان خطر دوباره جريان اصلاحات را تهديد كند؟

بدتر از آن هست. آن اشتباه يا ايده آل گرايي بي پايه يك بار اتفاق افتاده است و بعد از آن دوره اي از عقلانيت اجتماعي و سياسي هم در جامعه و هم به خصوص در بطن بدنه اصلاح طلبي ديده و تجربه شده است هست. اين بار مي گويند آن دوره را كه تجربه كرديم، اين دوره را هم كه ديديم؛ عقلايي و آسه برو آسه بيا واکنش‌ها كرديم؛ يقه گيري نكرديم؛ ساختار شكني اي اصلا نداشته و نداريم ولی باز آخرش مناسب نبود. اين بار اصلا واهمه از اين نيست كه جريان رقيب مي آيد.

حتي واهمه از اين نيست كه احمدي نژاد ديگري مي آيد، تلقي من اين است كه الان اين احساس باخت منجر به نوعي وادادگي فراگير به صورت اپيدميك در جامعه شود و عوامل بيرون و برون ساختاري نظام در رقم زدن آینده كشور غلبه كند. اينها هميشه بايد در محاسبات ديده شود. ممكن است كه نوعي تشتت يا از هم گسيختگي كم سابقه در تاريخ ايران پيش روي جامعه ايران قرار بگيرد كه آن وقت تنها راه حلش يك منجي مقتدر است كه فقط اين مملكت باقي بماند. يعني به نظر من ديگر فوبيا جريان رقيب و احمدي نژاد نيست؛ بحث ترساندن هم نيست.

بحث نتيجه يك فرآيند هست. جامعه ايران بايد بداند طولاني تر كردن پرانتز الگوي روحاني تا حد امكان، اگر منجر به اين شود كه آن بخش هاي اصلي و آسيب پذير ثبات سياست در كشور از بين برود، اين براي توقع از روحاني كفايت مي كند. معني اين حرف به هيچ وجه خود سانسوري نيست. به هيچ وجه عدم مطالبه جويي و كنترل زبان انتقاد از آنچه خواسته مي شود، نيست. در همين پرانتز روحاني بايد نقاط مهم ساختاري و كاستي هاي جريان هاي اصلاح طلبي برطرف شود. يعني همان نقطه ضعف كه به شرکت اجتماعي اشاره كردم. جريان هاي اصلاح طلب ساده خور سياسي نبايد باشند.

كجاي دنيا سراغ داريد رخدادي مثبت به نفع گسترش برخورداري از حقوق شهروندي اتفاق افتاده باشد كه بدون اينكه جامعه مدني مربوط به آن عنوان تا خرخره گرفتار فعاليت و جان كندن و تلاش نبوده باشند. در همين امروز مدعي ترين كشور دموكراتيك در دنيا كه امريكا است نيز چنين است كه البته واقعي ترينش نيست چون اروپا به اين لحاظ بهتر بوده هست. مساله اين است كه اين را به همه عرصه ها تعميم دهيم. در حوزه دانشگاه و فرهنگ و هنر و موسيقي، روندي كه در مورد برگزاري كنسرت ها اتفاق مي افتاد، چه تلاشي از طرف اهالي آن شكل گرفت؟ كل اين مجموعه انگار همه نامه نوشته اند يا يك لايحه تهيه كرده اند و اين را روبه روي كسي كه كانديداي رياست جمهوري شده است به نام حسن روحاني گرفته اند و گفته اند اينها را مي خواهيم. او هم سري تكان داده و مشتي بلند كرده كه ما براي بازیگران و صورت های معروف ارزش قائل هستيم. ما آیا نبايد بگذاريم، هنر در اين كشور پا بگيرد. شعارهايي كلي داده شده است و بعد همه كف زده اند و خرسند از اينكه ان شالله قرار است ماشاالله شود. اينطور كه نمي شود. من نمي خواهم بگويم يك شورش عمومي اتفاق بيفتد.

تازه اگر حتي فضاي تبليغات و قول و وعده ها را كنار بگذاريم كه بطور طبيعي شعار هم دارد، بايد متوجه مي بودند كه در دنيا نه سياه پوست ها با شعارهاي آقاي كندي و نه زنان به اين صورت به حقوق ارزش رسيدند و نه هيچ كس ديگري. هنوز كه هنوز است بر سر قضيه سن ازدواج دختران در امريكا فعاليت هاي مدني صورت مي گيرد تا چيزي را عوض كنند. واقعا اين را نبايد ناديده بگيريم. به جامعه راست بگوييم و آن را به ارزيابي بكشيم. من نمي خواهم جامعه را متهم كنم. عده اي مي گويند كه اين مردم شريف همه جوره مايه گذاشتند و ديگر چه كار كنند؛ آنها راي دادند. اينها يك فهرست بلند بالاي تاريخي شده است اي از خشت كجي است كه گذاشته شده است هست. بسياري از اين ماجرا ها به صورت سيستمي، ساختار و سياست كشور را معتاد الگوي خاصي كرده كه دولت تبديل به يك بنگاه شده است است كه در كنار بنگاه هاي ديگر هست. فقط شانسش اين است كه سرمايه اش را از طريق منابع عمومي مي گيرد كه اين البته بدتر هم است.

زماني آقاي مهندس موسوي به آقاي خاتمي مي گفت دولت مجري است و قدرت بسيار زيادي دارد و تمام دستگاه ها به اعتبار اينكه بايد بودجه ارزش را از دولت بگيرند نيازمند آن هستند. بنابراين مي تواند ساماندهي و برنامه خود را به آنها تحميل كند و آنها را همراه كند. تازه اين حرف زماني بود كه البته دولت مقداري محدود شده است بود. روي خيالات دولت دوران جنگ كه تازه همان موقع هم به گواهي متن استعفانامه اي كه داده بود، معلوم مي شد كه دولت آنقدر قوي نيست. بنابراين به اين صورت به اشتباه محاسبه در همه جا و همه چيز مي رسيم. اصلا توصيه به خيزش نمي كنم ولی توصيه به كنش مي كنم. اين به معني دلسرد كردن و نااميد شدن و ابراز غلط كردن نيست.

سال ٩٢ شما مي گفتيد روحاني را براي يك دوران گذار مي خواهيم. به تعبيري همان پرانتز را آن موقع هم مي گفتيد. اين پرانتز با پايان دولت روحاني بسته مي شود يا همچنان در دوران گذار خواهيم ماند؟

بستگي به اين دارد كه در اين كمتر از چهار سال باقي مانده بازنگري جدي و فوري در نوع نگاه و زاويه ديد و معيار سنجش و اندازه گيري مشخصا جريان اصلاح طلب و با واسطه مديا، در ارزيابي واقعيت كشور از همه جهات و تعيين اولويت ها داشته باشيم. واقعا احساس مي كنم اولويت ها شخصي است و اولويت اجماع عمومي كم هست؛ مگر اينكه اتفاق يا خطري پيش بيايد كه آن هم به صورت فيگوري اجتماعي نمايش داده مي شود. ترامپ حرف مفتي راجع به خليج فارس مي زند و همه واكنش نشان مي دهند.

يا مشابه آن در مورد سپاه اتفاق افتاده هست. در فهرست اولويت ها بايد بازنگري واقع گرايانه و دقيقي انجام شود. من با محدود كردن آقاي موسوي و كروبي مخالف بودم و بخش عمده اي از اينها را مضر به اهداف انجام دهندگانش مي دانم. بسيار دوست داشتم و علاقه مند بودم كه به هر نحوي اين وضعيت تمام مي شود. من در ستاد آقاي موسوي و كنارش بودم، از نظر انساني بسيار ناراحت هستم كه اين افراد در اين شرايط هستند ولی از نظر خودم فكر نمي كنم كه نخستين و مهم ترين پيش شرط و حتي نخستين آزمون راستي آزمايي روحاني حتي در دوره اولش اين باشد كه مشكل حصر را حل كند. اگر مي شد خيلي خوب بود. قول دادن آقاي روحاني در اين مورد به همان اندازه ذهني بود كه مطالبه درخواست كنندگان. عنوان يك به يك است.

حدود دو سال ديگر انتخابات مجلس شوراي اسلامي است و دوباره انتخابات رياست جمهوري در راه هست. آيا هيچ وقت به بازخواني با غيرفوريتي كه شما مي گوييد نخواهيم رسيد؟ همه تا از انتخاباتي فارغ مي شويم، تبعات انتخابات با ما مي آيد. بنابراين هيچ وقت وقت سامان يابي نداريم. الان هم قرار است كه اين موفقيت هاي نيم بند شوراي عالي سياستگذاري با همين سازوكار ادامه دهيم و به همين صورت بايد جلو برويم؟ در اين كيسه چند سكه ديگر باقي مانده است كه از اعتبار يك آدم يا جريان خرج كنيم؟

اين حرف تازه اي نيست كه مي گويم و مساله كهنه اي هست. مجموعه جرياني كه به نام اصلاح طلبي فعاليت مي كند، بايد اين توانايي را داشته باشد. اگر ندارد بايد بپذيرد كه در اين حد است و حد و اندازه اش با موقعيت هاي مقطعي يا استفاده از حيثيت يك آدم تعيين نمي شود. بايد بپذيرد كه به لحاظ سازماندهي بدنه اجتماعي اش خيلي كاستي دارد.

يعني يكي از دلايل آن اين است كه انگار نوعي برخورد شرمگينانه نسبت به چيزي دارد كه بدنه اجتماعي اش را وعده داده يا توقع آن را تاييد كرده هست. رو راست بايد تلاش كند كه اين واقع گرايي نه از موضع تسليم به وضع موجود بلكه واقع گرايي مبتني بر يك رويكرد هدفمند را تبديل به يك گفتمان پذيرفته شده است كند. يعني پيشران جريان اصلاحات، نه به عنوان ترمز بلكه به عنوان يك هدايتگر بتواند بدنه اجتماعي را متوجه كند كه اينها نياز به تلاش و كار دارد. با برگزاري كنگره يك حزب همه چيز تمام نمي شود.

من امروز چالش هاي كلي براي كل نظام و كشور را مي بينيم. نظام را به عنوان ساختار سياسي نمي بينيم و به عنوان كل كشور آن را مي بينيم. الان گره خوردگي اينها به حدي است كه نمي توان آن را از هم جدا كرد. زماني به راحتي مي شد گفت كه يك ايران و يك رژيم داريم. به قول آقاي هاشمي نظام ها آمده اند و رفته اند و ممكن است ما برويم و نظام ديگري به جاي ما بيايد. مساله اساس كشور هست. در بازنگري بايد از حالت بي وزني و پرواز با بال هاي تصنعي و ساختگي كه با سر زمين مي خوريم دوري كنيم. تغيير نگرش و واقع گرا كردن بايد صورت بگيرد. متاسفانه هنوز ارتباط جريان اصلاح طلبي با بخش مهمي از جامعه به صورت برهه اي در انتخابات و به صورت احساسي و عاطفي است.

عقلاني و منطقي نيست؟

بله، مستند نيست. يعني دل دادن به پرسشها و مشكلات جامعه كارگري و جامعه فرهنگي فقط از اين موضع نيست كه دستگيري فعاليت كسي كه در صنفي بوده پررنگ بكند؛ بايد پيگيري و دنبال كند و با آنها برود و چه بسا بخشي از مطالبات بي ربط به معني ظرف وقت و مكان را تعديل كند. نوعي نقش كاتاليزوري مثبت و البته به سمت تحقق خواسته هاي واقعي و درست را پيش ببرد و زحمت بكشد تا بدنه اجتماعي بپذيرد كه كلاه سرش نرفته كه روحاني را براي اين دوره گزینش كرده هست. من اطلاع ندارم جريان اصلاحات چقدر براي حل مشكلات صنفي اهالي رسانه جريان اصلاح طلب تلاش كرده هست. در مورد بحث ناتواني دولت در پرداخت هاي خودش به پيمانكاري هاي مختلف، نهايتا مشكل اين است كه پول نداده اند به كارگران مي گويند پول نمي دهند.

به صورت پيگير و شرکت يافته آيا چيزي وجود دارد كه واحد كارگري يك NGO با اين رويكرد باشد و وجه سياسي رو به ساختار شكني نداشته باشد؟ آيا چنين NGO در اين زمينه فعاليت مي كند كه فشاري روي دولت و يك ارتباط فعال با بدنه داشته باشد؟ چنين چيزي وجود ندارد. ما الان مشكلات بسياري داريم كه مردم به طور ملموسي احساسش مي كنند و خود دولتي ها هم كم و بيش از آن اطلاع دارند. تازه بخشي از اين اقيانوس ديده مي شود. خيلي چيزها هوش از سر مي پراند و ما را از خماري در مي آورد.

در اين ميانه روحاني كجاست و چه بايد بكند؟

حسن روحاني براي خودش با آن كاراكتري كه گفتم برنامه دارد و نمي شود او را شماتت كرد كه محاسبه شخصي به معناي كاراكتر سياسي اش داشته باشد، هر چه است از نظر من با آن رويكرد عملگرايانه چيز مضري براي كليت كشور نيست و بلكه مفيد هست. اين را به گواهي اتصال نقطه هاي مختلفي كه خطي از اين آدم را در ذهنم تصوير مي كنم، مي گويم. نقش او در پايان جنگ در كنار آقاي هاشمي و نقش او در مذاكرات اوليه هسته اي وقت خاتمي را مي بينيم. آينده نگري آقاي روحاني بعد از ٩٢ در همين راستا هست. احتمالا تمام اين مشت خوردن هايش از همه طرف، تحمل و سكوت كردن هاي آقاي روحاني و پاپس كشيدن هايش برنامه اي دارد.

من نمي گويم اين برنامه معجزه آسا است و شبيه چيزي است كه آقاي خاتمي و اصلاح طلبان مي گويند ولي احساس بدي ندارم. بلافاصله سراغ اين مي رويم كه خواسته هاي اجتماعي چه مي شود و من پاسخ مي دهم كه بايد به طور جد دنبال شود. به همين دليل از نظر من حاصل جمع عملكرد حسن روحاني امروز و مطالبه گري و انتقاد جامعه اصلاح طلب مدني از او به گمان من اگر به نفع پايدار كردن وضعيت ثبات سياسي در كشور از يك طرف و تا حدودي اصلاح روند هاي غلط گذشته از طرف ديگر باشد، مثبت است و هر دو بايد در سفره ما باشد.

اخبار سیاسی – اعتماد

واژه های کلیدی: سياسي | اصلاح طلب | اصلاح طلبان | اخبار سیاسی و اجتماعی


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs